O que queda do naufraxio

terça-feira, maio 23, 2006

Lagarteiras

Alí na Vila, ás mareas vivas chámanlles lagarteiras. Eu sempre pensei que as lagarteiras eran tamén unha sorte de estado de ánimo. Unha mestura de nervios alterados, as ideas a petárenche no peito e unha desacougante ansiedade. E onte, en Compostela, eu tiven un día "lagarteira". Demasiadas cousas a pasarme pola "cabesiña", demasiado tempo a pensar nas Illas.

Din que alí, moi pretiño da costa desas illas marabillosas, hai un galeón afundido. E os galeóns afundidos sempre agochan tesouros. Eu atopei o meu hai xa tempo, cun tesouro enorme en forma de aloumiños de todas as cores, que me vai deixando aos poucos. Quero crer que o tesouro non vai rematar nunca, mais ás veces penso, coma onte, que mentres miro embelesada os valiosísimos agarimos do barco agochado no fondo da ría e vogo a contramán, deixo pasar dornas, chalanas e mesmo motoras que tamén gardan interesantes segredos. Onte á noite vin unha dorna de preto, vella coñecida e versada nestes mares, facendo manobras de achegamento á costa. Mais ao final non puido ancorar, porque o galeón, baixo o mar, de pano de fondo, facía bruar as augas.

Hoxe á mañá, como as mariñeiras máis experimentadas que saen no alborexar do día, albisquei de novo a chalana que descubrín hai pouquiño. Cando se aproximou á miña ribeira, a situación parecía tirada dun poema de Almudena Guzmán, pois tiña un aquel de "este hombre cada día más guapo y yo con unas ojeras que me llegan hasta las rodillas" (algo así era). E non puiden menos que meter o queixo debaixo da lapela da cazadora, mirar para o chan e pensar: malditas lagarteiras, sempre veñen cando menos as espero!

1 Comments:

Postar um comentário

<< Home