O que queda do naufraxio

segunda-feira, maio 29, 2006

Palabras para alimentar as almas

Ás veces os sentimentos entretécense de tal maneira que unha non pode saber moi ben o que sente. Ultimamente, coñezo tres casos paradigmáticos disto (ou igual, ata catro). Todos contados por mulleres, mais intúo que hai algún home ben preto de min ao que tamén lle pasa. Unha delas é a historia de quen coñece a alguén, un deses alguéns que encanta, que embelesa e co que quixeras pasar todo o teu tempo falando, falando e falando, sen ningunha intención. Mais, de súpeto, esa persoa desaparece porque ten que marchar a outro lugar e, no fondo, porque ten outra vida. E ti quedas media baleira, alomenos por días que parecen séculos. Outra destas historias é a dunha rapaza e un rapaz que foron moi amigos, que se deixaron de ver un tempo, pero que retomaron a amizade hai pouco, con moitas ganas. E unha vez retomada, pola insistencia del, por un riso de aquí e un riso de alá, semella que nela comeza a agromar algo que podería dar nunha vizosa árbore. A terceira historia é a dun amor por mensaxe de móbil, que fai gardar unha relación non física nun aparatiño electrónico, mais tamén fai medrar unha ilusión, esa que nos ergue cada mañá da cama e que provoca arrepíos cando soa o "pii pii" que avisa da nova mensaxe. Vai pouquiño a pouco, como se fai todo o bo. E a cuarta é unha que coñezo ben, adubiada de versos (Neruda, Ángel González, Celso Emilio e, por suposto, Jaime), de miradas e de tantas complicidades que non podería contalas porque se rematarían os números. Sempre me gustou falar destes sentimentos porque, ao final, todas estas historias son palabras para alimentar as almas nun tempo en que as temos desnutridas.