O que queda do naufraxio

quarta-feira, junho 14, 2006

"Se dizes Quanza ou dizes Congo..."

Somos tan autosuficientes, temos un orgullo tan absurdo, as xentes do primeiro mundo (por que nos chamamos "primeiro" se ao final en cousas non materiais somos o último mundo?) que deixamos á marxe toda literatura ou manifestación cultural que non se reflicta no buraco do noso propio embigo. Así que imos perdendo, por desleixo, pequenas alfaias inmateriais da literatura africana, coa que eu ando a voltas dende hai un dous meses. Como petisco, grande petisco, das palabras que vos irei agasallando, aquí tendes estes fermosos versos do angolano José Eduardo Agualusa, para ver se as verbas atopadas, como as herbas curativas que empregaban as nosas avoas, fan que no noso embigo medren os fieitos e as chorimas mesturados coa sabana enteira. E que co tempo, ese embigo -antes murcho, agora reforestado- se convirta nunha caixa de pandora das letras. Espero tamén, as vosas suxerencias sobre literatura africana.

OS RIOS ATÓNITOS

(Ouvindo "Kongo", por Miriam Makeba)

"Há palavras a dormir sobre seu largo assombro
Por exemplo, se dizes Quanza ou dizes Congo
é como se houvesse pronunciado os próprios rios
Ou seja, as águas pessadas
da lama, os peixes todos ou os perigos
innumeráveis
o musgo das margens, o escuro mistério en movemento.
Dizes Quanza ou dizes Congo e un rio corre lento
na tua boca.
Dizes Quanza
e o ar se preenche de perfumes complexos.
E dizes Congo
e onde o dizes há grandes aves
e súbitos sons redondos e convexos.

E dizes Quanza ou dizes Congo
e sempre que o dizes acorda em torno
um turbilhao de águas:
a vida, em seu inteiro e infinito assombro."

(Antologia)

9 Comments:

  • At 10:44 AM, junho 21, 2006, Anonymous Maruxía do norde said…

    Ói, GRAZAS, GRAZAS CON LETRAS MOI GRANDES!

    Dende o nome do blog ata as súas viaxes por eses mundos ao dereito (o mundo ao revés xa sabemos moi ben cal é) parécenme xeniais!!

    Non dubides que nos agasallas cun grande alimento para o noso esprito.

    Obrigada de novo.

    P.d.: Agualusa for president!!

     
  • At 12:11 AM, junho 22, 2006, Blogger SurOeste said…

    Baila descalza na area cos teus pés de náufragho!

     
  • At 12:29 AM, junho 22, 2006, Blogger Torreira said…

    Teño un feixe de fietos que medraron no embigo despois de ler o post e ...véxome ben.
    Pd:gostei moito das tuas verbas

     
  • At 1:33 AM, junho 22, 2006, Blogger torredebabel said…

    lindísimo e moi intelixente quen ve fora do seu ombligo. Apertas e gracias!

     
  • At 4:09 PM, junho 22, 2006, Anonymous muralla said…

    Deixoche este poema de Elisa Kidane, unha poetisa de Eritrea

    Mientras el sol ardiente
    quema impetuoso tu rostro
    que tratas de proteger con tus manos.


    Mientras la arena
    quema tus pies desnudos
    que hunden sus pasos
    con la esperanza de dejar huella
    de una historia infinita.


    Mientras el cántaro rebosante de agua
    encorva tu espalda pero no tu corazón,
    deseoso de apagar la sed
    de los que amas.


    Mientras tu vientre
    esconde, nutre y protege
    el enésimo fruto de tu anhelo,
    de un amor más verdadero y humano...


    Otros, extraños y lejanos a ti,
    a tu mundo y a tus problemas,
    que nunca te han visto
    ni saben quién eres...


    Otros hacen programas
    para dirigir tu futuro
    y deciden según sus esquemas
    cómo y cuándo tendrás que ser Madre.


    Otros, usurpando tu derecho de palabra,
    pensamiento y opinión,
    codifican según sus intereses tu silencio,
    pisotean tu dignidad de mujer
    e ignoran tu privilegio
    de Madre de la Humanidad.


    Entonces,
    mientras el sol ardiente
    quema impetuoso tu rostro,
    una fuerza nueva te nace dentro
    y te empuja a presurar el paso
    para dar vida a tu sueño milenario
    de justicia y liberación

    Muitos bicos.

     
  • At 11:00 AM, junho 23, 2006, Blogger Pés de naufragha said…

    Moitísimas grazas a todas e todos polos vosos comentarios e en especial a Muralla por ese fermoso descubrimento en forma de verso. A ver entón se reforestamos Galiza coa sabana, para que se mesture cos piñeiros, en troques de con eucaliptos.

     
  • At 5:21 PM, junho 24, 2006, Blogger SurOeste said…

    A ver, peíños, estame resultando difícil chegar aos teu restos. Dáme unha pista.

     
  • At 1:14 AM, agosto 17, 2006, Blogger -pirata-vermelho- said…

    A sonoridade conceptual das palavras-nome dos rios (não as escrevo para não desfocar) exige que se tenha por lá, por Angola, andado; para as poder 'ouvir' aqui, agora, em tom lúdico que lembre o som mágico de lá, passado.

     
  • At 10:55 PM, agosto 17, 2006, Blogger Pés de naufragha said…

    Obrigada polas túas consideracións, Piratinha. Tes moita razón. Dime unha cousa, como podo chegar ao teu blog?

     

Postar um comentário

<< Home