O que queda do naufraxio

segunda-feira, junho 12, 2006

A Tenencia


Acabo de rematar de ler o último libro de Antón Riveiro Coello, Casas baratas. Dezaseis relatos que se poden ler de xeito independente mais que ao final conforman un todo: o todo da infancia e da vila que era Xinzo de Limia nos anos 70. As aventuras dos nenos e nenas do barrio das casas baratas. Moi recomendable para nostálxicos, vilegos e mesmo para xente que se queira iniciar a ler en galego (vocabulario rico e asequible á vez). Eu, que son unha vilancha, como din por aí, non puiden menos que lembrar coa obra os meus anos de pícara na Tenencia, o barrio mariñeiro por excelencia da Vila, do que pouco queda e ao que volverei vivir dentro de moi pouquiño, quizais porque nunca debín marchar. Alí volvo, non á nosa casa de galería e patio para xogos dos pícaros, senón a un piso de meu, que xa non ten o engado da miña casa vedraia, chea de historias, da intrahistoria da miña familia. Mais para min, ulir a marea, sentir a ría preto, ver os lugares -tan transformados!- onde xoguei ás agochadas, ao Tío Roquiño (unha versión regueifeira das agochadas que non sei se inventou meu avó e que outro día explicarei), respectar aos que faltan e amar aos que quedan, son cousas abondo especiais porque ninguén, nin eses que xogan coa especulación urbanística e cos sentimentos da xente, me poderán quitar, porque son só miñas e da xente con quen compartín mareas altas, días de praia, bicos salgados e acedos e o soño de que o noso barrio non cambiaría nunca. Aínda que Herminia (a que nos rifaba moitísimo porque lle tirabamos o balón contra a parede da casa) acabase louca, a Morena que estaba sempre tristeira (e eu nunca souben porqué ata que oín que o home se suicidara na guerra, tras aguantar metido nunha chalana varios días) morrese e a miña casa de galería e patio xa non esté ... a Tenencia segue viva en min e na memoria dos meus.

7 Comments:

  • At 5:55 PM, junho 12, 2006, Blogger Oulego said…

    Bo escritor Riveiro Coello. Devezo por lerlle Casas Baratas.

     
  • At 11:19 PM, junho 12, 2006, Blogger SurOeste said…

    As casas da infancia gardan os nosos laberínticos soños (lobos, carapuchiñas e careixós).

     
  • At 9:10 PM, junho 13, 2006, Anonymous Iria said…

    a nosa Tenencia...fermoso pequena , xa non lembraba o xogo de Tío roquiño... hai que preguntarlle ó avó e témolo que escribir para non esquecernos del.

     
  • At 9:12 PM, junho 13, 2006, Blogger Madeleine said…

    Eu son unha aldeana fachendosa! A única razón pola que algunha xente utiliza o termo en plan despectivo é porque non se ergueron pola mañá coas rulas ou estiveron noites de San Xoan escoitando miar os grilos. Aínda dicía eu esta tarde que molo por velo mar, a miña Cangas está tan abandonada por min por culpa deste Santiago...

     
  • At 4:06 AM, junho 14, 2006, Blogger acedre said…

    Mui bo escritor e tenho ganhas de ler o seu novo libro.
    Eu tamen son dun bairro obreiro e semella que o seguirei sendo neste futuro.
    Un saudo e gracinhas pola visita ao meu blogo.

     
  • At 9:54 AM, junho 14, 2006, Blogger Pés de naufragha said…

    Graciñas polos comentarios. Suroeste, ti sempre apuntando cousas fermosas.Iriña, como sempre che digo, séme discreta.
    Madeleine, entendo moi ben o que che pasa. De feito, os que somos de porto de mar, levamos algo de esa auga salgada nas veas, e cando pasan días sen ver a costa, todo se volve máis difícil. Acedre e Oulego, se vos apetece re-cordar, como dicía Galeano: volver pasar polo corazón, a vosa infancia, este é o voso libro.

     
  • At 2:44 AM, junho 21, 2006, Blogger torredebabel said…

    eses tempos primeiros son e serán un refuxio onde atopar marabillosos momentos da nosa vida. Os meus soan en galego polas historias contadas por miña avoa.

     

Postar um comentário

<< Home