O que queda do naufraxio

terça-feira, agosto 22, 2006

Viladonga dende o aire

Non o sabiamos mentres voabamos, mais moi pretiño do cemento dos edificios lugueses estaba este recuncho máxico, un círculo afastado -semella- da man humana, no que as aves inquedas que entón eramos levaban escavando case dúas semanas. Semanas nas que o mundo se chamou Viladonga.

Lugo dende o aire


Foi hai case un mes, mais teño as imaxes e as sensacións moi presentes na miña memoria. Iamos tres soñando que aquela avioneta pequerrecha non existía e cada un de nós eramos un paxaro, un ave sobrevoando o Lugo romano e os seus arredores, buscando acubillo na súa muralla ou algo máis aló, no Castro de Viladonga, onde sabemos que case que todos as tardes, aves coma nós procuran acubillo no lugar en que viviron os nosos antergos. Lugar que, por certo, seguimos descoñecendo moito, quizais porque nos dá preguiza saber de onde vimos nós mesmos. Mágoa!

quarta-feira, agosto 16, 2006

Por iso seguimos naufragando








BITÁCORA

"No conoce el arte de la navegación
quien no ha bogado en el vientre
de una mujer, remado en ella,
naufragado y sobrevivido en una de sus playas. "

-Cristina Pieri Rossi. Linguística general-

Porque queremos que nos naveguen...

domingo, agosto 13, 2006

Lume

Prometinme a min mesma que non ía falar dos incendios no blog. Quizais esta actitude fose unha sorte de autodefensa da realidade, un xeito algo parvo de pensar: "se non se fala diso, non existe". Mais os días pasan, a terriña segue ardendo e con ela os sentimentos e as ganas de contar. E estas xornadas nas que deixei as miñas Mariñas pola Mariña lucense, puxen cara e corazón a quen viña de ver o lume preto. Escoitei opinións, vin indignación e sentín raiba de abondo, pero nada me impactou máis como a historia dunha pequena aldea de Ponte Caldelas, onde as mulleres (todas elas viúvas) salvaron coas súas mans e con parte da súa alma as casas da queima. Alí non había nada: nin helicópteros, nin hidroavións, nin axuda externa. Só elas, o lume e a súa valentía.O que non puideron salvar foron as viñas, principal alicerce da súa economía. Este ano non haberá acios, pero elas, que son xenerosas, aínda dan grazas porque lles quedan os recordos, a afouteza e a dignidade, a pesar de que alguén se empeñara en queimar o seu lugar no mundo. Menos mal que ninguén lles poderá quitar o pedaciño de ceo que ven dende a xanela e que gañaron á forza un día en que o lume lles quixo roubar o que era tan xustamente de seu.
Por elas vai esta oración laica, por se alguén, nalgún lugar, escoita:

YOU SHALL OVERCOME
"Venceredes vós.
Pero nosoutros
temos da nosa parte
os carballos de abril,
as espadanas, a ouricela,
o pan de sapo, as beloritas,
a ra de San Antón, o vagalume,
a troita, a vacaloura,
o xabaril e o corzo,
o mascato e a rula.

Venceredes vós,
pero nosoutros
temos da nosa parte
o Cadramón, o Piapáxaro,
o Cabo de Home, a illa
de San Simón, o lusco, o fusco,
o Castromao, o Xallas, as lagoas
innumerables de Valverde,
ou de Antioquía, o labirinto
de Mogor, as encuastras
de Novelúa, o edículo
de San Miguel de Celanova,
o dolmen de Dombate.

Venceredes vós,
romperedes a infinda
cadea que nos une
coas trabes do mundo,
pero nosoutros
mergullamos a boca
nos mil ríos de sangue
que estercaron a patria,
e no noso partido
militan todos os defuntos
que nos poñen aínda
a bosta nas zocas,
o cheiro a argazo nos fuciños,
o trono da forxa nas orellas,
a terra que xa son ns unllas.
E as feridas de ferro
ou negro chumbo e pólvora
nos corazóns atribulados.

-D.X. Cabana. Cabalgada na brétema-

terça-feira, agosto 08, 2006

Un tesouro na memoria


Hoxe vin a dous nenos xogando na rúa. Estaban embaladísimos, con cara de felicidade, imaxinando no medio dunha praza que as dúas enormes caixas de cartón que os envolvían eran dous coches xigantes, a cada cal máis veloz. Mireinos devagariño, longamente, coma se estivese vendo unha milagre, sorrín e pensei que quizais estaban os dous en cadanseu coche e a trabucada era eu. Había demasiado tempo que non ollaba ningún cativo brincar nas rúas da vila onde naufraguei con esa inxenuidade e con ese convencemento de que o mundo todo cabe nunha simple caixa de cartón. E pensei que os enganamos enchéndoos innecesariamente de cousas que nin lles dan a ledicia da infancia nin lles axudan a ser mellores persoas. E viñéronme á cabeciña todas as argalladas coas que andaba eu cando nena: dende as agochadas e o Tío Roquiño (unha sorte de agochadas regueifeiras que penso que inventou meu avó para min) polo meu barrio, ás bólas no xardín pequecho de diante da casa, ao trompo bailado en calquera lugar chan, á mariola debuxada no medio da rúa, á corda saltada e cantada na escola, ata as "comidiñas" que eu preparaba soñando que vivía en Nova York, o meu nome era Jennifer (sempre tiven bo ghusto para isto dos nomes!) e era unha moza independente e garrida "a la par que sencilla".
Albiscando na propia memoria atopamos o propio tesouro: as veces que soñamos que unha caixa de cartón era un coche!

domingo, agosto 06, 2006

As cousas pequenas

Cheguei das illas e neste mes pasaron días, horas e minutos que pareceron anos. Demasiadas cousas vividas con moitísima intensidade. Cousas de todas as cores. Cousas en branco e negro. Cousas grandes e medianas. Tamén cousas pequenas. Sempre pensei que ao final, deste tipo de cousas, das cousas pequenas, está feita a vida. Un sorriso sincero. Un solpor fermoso. Un poema que nos chegue. Unha cativa falando galego. O agarimo dun amigo. O agradecemento de alguén. A auga salgada correndo pola caluga. Unha flor de papel feita paraa ocasión. Un manxar saboroso. Un bico espontáneo. A area baixo os pés. Unha mensaxe inesperada. Unha man que nos volve facer palpitar. Un agasallo porque si e non porque o obriga o calendario. A vida!