O que queda do naufraxio

quinta-feira, outubro 26, 2006

A muller do violino


Conhecina hai xa 11 anos. Custame dicilo porque daquela eu tinha so 14 abriles e xa se me metera o becho da literatura, da escrita e sobre todo, da poesia no corpo. Por iso saber que ela daba clase no meu instituto alimentou a minha curiosidade, un monstro que con eses anos non para de medrar. Eu pensaba, daquela, case ao reves que a maioiria dos meus companheiros e companheiras: para min era unha poeta profe de galego, para case todos os demais, unha profe de galego poeta. Axinha decidin somerxerme nalgunha das suas obras, para beber das suas palabras e saber a que sabian aquelas augas. Eran os mares dunha muller misteriosa: a miudo andaba co violino nunha man, na outra un sombreiro e os libros cos que ensinaba parecian sosterse no equilibrio case maxico do que habia entre os seus dedos. Como lembraba Jan nos comentarios dun post de Fios invisibles era unha muller fermosa, chea de vida, enerxica. Non me deu clase ata COU e nos cursos anteriores seguin a curiosear nas suas letras. Ata que chegou ese ultimo ano de instituto e me levou da man por Otero Pedrayo, Castelao, Cunqueiro, Blanco Amor, Celso Emilio, Ferrin e souben o que era unha aliteracion, o cambio de rumbo do 75, o vangardismo ecletico; e admitin a critica sincera dalgun dos poemas que eu escribia enton e que agora xa non son quen nin de ler; e nos embarcamos sen medo a naufragar nesa nao cativa, mais para min importantisima, que foi Canle, a revista do instituto. Con ela, pois, aprendin os piares da literatura galega, pero o fundamental e que ela foi quen rematou de xermolar en min, a modinho, mais xa para sempre, o verme da filoloxia. Fixoo case sen decatarse, coa mesma soltura coa que falaba da sua outra paixon, a musica. Porque foi unha boa poeta, pero era ainda unha mellor profesora. Vina duas semanas antes de que nos deixase no Teatro Principal, en Compostela. Cun sorriso nos beizos e o seu humor, tan particular, preguntoume se xa eramos oficialmente colegas. "Ainda non", contesteille, "pero xa falta pouco. E enton vasme ter que aturar nas practicas do CAP". "Que medo!", riu e rimos as duas e quedamos en vernos pronto. Ata que unha sollia manha de marzo, en Sevilla, soou o telefono. Era minha nai para contarme que xa nunca volveria a ver a Luisa. Dende enton, sinto un oco nas presenzas deses mestres e mestras que cambian a vida de unha e miro cara adiante, por se atopo algun dos seus versos pendurado dunha nube. E son a muller que albisca espida o que lle vai faltando. Sempre coa esperanza de que un dia, poida escribir un artigo sobre a sua obra sen que unha bagoa gorda comece a escorregar pola minha fazula.

15 Comments:

  • At 12:57 AM, outubro 27, 2006, Blogger Torreira said…

    Hoxe xa escomenzaches naufraga a elaborar o duelo publicamente pendurada da ósmose poética que che deixou Luisa

     
  • At 11:03 AM, outubro 27, 2006, Blogger Moralla said…

    LUISA VILLALTA!!!!! Non o vas crer!! Teño todos os seus libros!!!! É a miña poeta galega favorita, xunto con M.X.Queizán!!! E, mágoa, nunca o coñecín, en persoa , claro. O ano pasado, tiven a sorte de formar parte dun xurado, xunto con Estibaliz Espinosa e unha profesora de galego, dun certame que leva o seu nome e que está organizado, precisamente no instituto onde ela daba clases antes de morrer!!! Penso, Naúfraga, que temos moitas cousas en común, Gales e agora isto! Eu vou escribir un post sobre ela moi pronto, xa o tiña pensado, lesme o pensamento, compañeira. O que daría tamén por vela tocar o violín!!!
    Bueno, mándoche unha aperta, moza de Sada...e por certo, este verán, para colmar a cousa, din un obradoiro literario alí, no campamento "Mariña Española" en Bergondo e tiven a ocasión de pasear por Sada. Pareceume unha linda vila costeira, tranquila...ao mellor ata nos vimos cara a cara...jeje!!
    Un bico :-)

     
  • At 11:09 AM, outubro 27, 2006, Blogger Moralla said…

    Volvín a ler o teu post sobre Luisa con máis calma. É realmente emocionante, ruliña

     
  • At 7:45 PM, outubro 27, 2006, Blogger torredebabel said…

    coido que ese tipos de espiritus fermosos non se van coa morte. E onde ela estea, sabe da tua marabillosa lembranza. Apertas!

     
  • At 11:19 PM, outubro 27, 2006, Blogger Mrs.Doyle said…

    Paréceme un fermosísimo tributo para Luisa. É un post verdadeiramente emocionante e penso que a ela gustaríalle moito.

    Tiven a oportunidade de coñecela e admirala e podo decir que era sensacional.

     
  • At 4:54 PM, outubro 28, 2006, Blogger RAIKO said…

    Recuerdo la sensación de casi orfandad que sentí cuando conocí el triste suceso de la muerte de una de mis profesoras de instituto, la que me había metido dentro el gusanillo de la filología...
    Tras leer tu post he estado intentándome hacer con textos de Luisa Villalta, a quién no conocía. Y a pesar de lo difícil que me resulta encontrar literatura gallega en gallego en mi tierra, he conseguido hacerme con un buen puñado de textos. Es una escritora impresionante. Sirva de homenaje este verso suyo que me ha encantado "Isto é poesia, un ruido provocado".
    Tremendamente descriptivo, ¿no crees?
    Un abrazo.

     
  • At 9:31 PM, outubro 28, 2006, Blogger X said…

    Queda a palabra.

     
  • At 11:27 PM, outubro 28, 2006, Blogger Ra said…

    Queda un hueco que nunca se llena, y ese es el mayor homenaje que podrías hacerle al camino que te dejó, y a ella.

     
  • At 3:33 PM, outubro 29, 2006, Blogger Madeleine said…

    Coincido con torreira e hoxe máis que ningunha outra vez creo que o nome do teu blog é insuperable. Quen sabe se, polo menos, haberá algún resto despois de que coma sempre fiquemos á deriva, non si? Para tí, e para os que polo menos acabamos de ler as túas palabras, a resposta é evidente.

     
  • At 5:08 PM, outubro 30, 2006, Anonymous SZ said…

    Luisa que che coñeceu, cría en ti, iso empurra.

     
  • At 10:08 AM, outubro 31, 2006, Blogger Moralla said…

    Como vai a náufraga de fermosas verbas e sutís imaxes??
    Un bico azul e salgado :-)

     
  • At 4:20 PM, novembro 02, 2006, Blogger Laurindinha said…

    Unha grande muller e unha grande poeta!
    Fermoso o teu texto...

     
  • At 3:36 PM, novembro 03, 2006, Blogger Pés de naufragha said…

    Grazas a todos pola companha neste post, moi especial para min, como comprenderedes. Moralla, tesme que explicar mais iso de que fuches xurado no instituto en que Luisa daba clases antes de morrer (porque ela daba clase en Sada cando nos deixou). Gracinhas a Torreira, Torredebabel, Mrs. Doyle, Raiko, Ra, X, Madelaine e Sz por seguir a visitarme nesta taboa de salvacion internautica. O frio gales levase mellor con vos!

     
  • At 10:03 PM, novembro 03, 2006, Blogger Madeleine said…

    Daquela haberá que mandarche un bo caldiño da casa. Cal era a dirección? ;)

     
  • At 5:47 PM, setembro 10, 2007, Blogger Silvana said…

    Non coñecía a esta poetisa da que falas e a case ningunha outra se me descoido. Pero agora, ó ler os teus pensamentos, acórdome perfectamente dalgunha profesora que intentou axudarme a facer unha boa elección. Nembargantes, non fun capaz de seguir os meus desexos, conformeime con actuar de forma responsable e fixen o que todos esperaban de min.

    Alégrome de que ti foses quén de tomar unha boa decisión. Un saúdo e gústame moito o teu blog.

     

Postar um comentário

<< Home